اندر باب شهروند نمونه بودن!

قبض آب بین درز دَر گیر کرده بود. از لایه در کشیدمش بیرون و بی تفاوت سعی کردم "مبلغ قابل پرداخت" را بین آن همه عدد و رقم پیدا کنم. اما عددی غیر عادی از بی تفاوتی خارجم کرد. مقابل مبلغ قابل پرداخت نوشته بود "0". چشمم چرخید طرف "بستانکاری قبلی"، اونجا هم عدد وزین "0" چاپ شده بود. احتمال بعدی اشتباه سیستم شرکت آب و فاضلاب بود. حتی مبلغ آبونمان هم "0" بود!
شروع کردم به خواندن صفر های قبض آب که متوجه جمله چاپ شده با فونت بسیار ریز (چیری حدود 8) در پایین برگه شدم.
نوشته بود: «مشترک گرامی با تشکر بدلیل رعایت الگوی مصرف آب مبلغ 22140 ریال یارانه به شما تعلق گرفته است (هزینه واقعی آب مصرفی شما 22140 ریال می باشد) با کنترل مصرف در حد الگو امکان مصرف برای سایر شهروندان را فراهم نمائید.»
حالا الگوی مصرف چیه؟ من که نمی دونم، اما به شما هم توصیه می کنم از من به عنوان شهروند نمونه (!!!) و از خانواده چهار نفری من به عنوان خانواده نمونه (!!!) یاد بگیرید و اصولا سعی کنید که در حد "الگوی مصرف آب" از آب استفاده کنید که خیلی کار خوبی می باشد و ثواب اخروی و دنیوی زیادی دارد. ما در گفتار بزرگان تاریخ ملی و مذهبیمان تاکید بسیار بر این ارزش ها داریم، من هم که جزو همون بزرگانم بر این امر مبارک تا کید می کنم!، همانطور که در روایات متعدد از این امر حسنه با نام ... (خودتون بقیه اش را ادامه بدهید) !!!
کلا شهروند نمونه بودن خیلی خوب می باشد و خیلی حال می دهد و به شما هم توصیه می شود به شهروند نمونه تبدیل شوید!!!

دریاچه پریشان هم خشک شد

دریاچه پریشان هم خشک شد!!! خوب وقتی خشکسالی باشه این جور اتفاقات بعید هم نیست. مثل زاینده رود که خشک شد. مثل بسیار رود و چشمه و تالاب دیگر که خشک شدند!
اما آخه، هنوز چهار ماه نشده که من برای اولین بار این دریاچه زیبا را دیدم. با قایق سطح آب آرام دریاچه را شکافتم... به همین سادگی آن همه آب بخار شد و رفت هوا ... مگه میشه !!!
زیادی پایین بودن سطح آب، همان موقع هم به خوبی مشخص بود. اما چیزی که به ذهنم نمی رسید خشک شدن کامل، آن هم فقط در طول چهار ماه بود. تازه برای خودم برنامه ریخته بودم که دوباره به آنجا بروم و با فراغ بال بیشتر از طبیعت دیدنی دریاچه استفاده کنم... از طبیعت دیدنی محل سابق دریاچه پریشان واقع در استان فارس !!!

دریاچه پریشان فروردین 1387 دریاچه پریشان تیر 1387

درخت، عنصر بی ارزش زندگی شهری ما

طبق اعلان فراخوان فوق از روز 16 خرداد ماه برابر با 5 ژوئن "روز جهانی محیط زیست" تا روز 22 خرداد قرار است موج سبزی از سوی وبلاگ نویسان فارسی همگام با سایر وبلاگ نویسان جهان در جهت تکریم محیطی که در آن زندگی می کنیم، با یادداشت حداقل یک مطلب مربوط به محیط زیست، شکل بگیرد.
خوب من هم فقط برای آنکه خود را در این حرکت زیبا سهیم بدانم و نقشی در آن ایفا کنم در این پست به مطلبی که این روزها مورد توجهم قرار گرفته، می پردازم.
اگر بخواهم تیتری برای این معضل انتخاب کنم؛ آن "درخت، عنصر بی ارزش زندگی شهری ما" خواهد بود. در شهر ما (اراک) این روزها به علت نزدیکی سفر استانی رئیس جمهور، با سرعت خارق العاده ای در سطح خیابان ها شاهد تغییر و تحولات عمرانی هستیم. تحولاتی مثل تعریض خیابان، آسفالت مجدد، احداث مسیر های جدید و امثال این عملیات. اما نکته جالب برای من در این تغییراتِ عمدتا عجولانه و بدون برنامه ریزی، بی اهمیتی درخت هایی است که بعضا سالیان زیادی از عمر آن ها می گذرد. برای اراکی ها امروز دیدن جای خالی درخت های بزرگی که شهر کم درخت ما را اندکی سبز کرده بودند، بسیار عادی و در بعضی موارد متاسفانه طبیعی جلوه می کند!
بارها از اطرافیانم شنیده ام و دیده ام، هرگاه برای ایجاد تغییری در بنای خانه یا هر ساختمان دیگری که داشته اند، اولین مانع که از سر راه برداشته می شود درختان هستند. متاسفانه این درختان گاهی قربانی برنامه ریزی های عمرانی می شوند که هیچ گاه عملی نشده و تنها تنه ی بریده شده ی درخت تنومندی در گوشه ای از بنا به یادگار می گذارند ...
واقعا؛ چرا "درخت" به این حد برای مایی که در شهر زندگی می کنیم، بی اهمیت است؟ حاضریم برای آن که فرضا نیم متر از زیربنای خانه کم نشود، درختی که پنجاه سال با سایه اش به ما "زندگی"، با رنگش "نشاط" و با فتوسنتزش به ما "نفس" می داد، را قطع کنیم!!!